De staat Palestina

februari 15, 2009

Een vertaling van Max Pams: De staat Israel
Column voor Buitenhof van zondag 11 januari 2009

De staat Palestina

Hoe begrijpelijk ook dat het is gebeurd, achteraf  bezien ware het toch beter geweest als er geen sprake  was geweest van de staat Palestina na de Tweede  Wereldoorlog. Van de hoop op een rechtvaardige  verdeling van het land is niet veel meer over.  Veiligheid en rust hebben de Palestijnen evenmin  gevonden. Als morgen het gewapend verzet wordt  opgeheven zullen de Palestijnen worden verdreven – dat  is zo klaar als een klontje. Kijk maar naar de West  Bank.
Maar nu de Palestijnen nog steeds aanwezig zijn,  moeten ze ook blijven bestaan, hoe vervelend dat ook  is voor Israel. De Holocaust kan niet de etnische  zuivering van een ander volk rechtvaardigen.

Voor een goed besef van het huidige offensief in de  Gaza-strook dient men te beseffen welke partij de  Palestijnen tegenover zich vinden. Dit is het  religieus zionisme. De onlangs gehouden Israëlische  verkiezingen laten een grote overwinning voor  extreem-rechts zien. Israel is een democratie, maar  dat zegt niet alles. Democratisch genomen  beslissingen kunnen wel eens verkeerd uitpakken. Ook  Hitler is democratisch aan de macht gekomen. 

In elk geval heeft Israel zich weing democratisch  gedragen in Gaza en de West Bank. Boeren die het veld  bewerkten werden als schietschijf gebruikt door  Israëlische soldaten, huizen werden met bulldozers met  de grond gelijk gemaakt terwijl de rechtmatige  bewoners nog binnen zaten, zwangere vrouwen werden aan  checkpoints zolang tegengehouden tot ze ter plekke  bevielen en de baby’s kwamen te overlijden. Nog dagen na de laatste slachtpartij van Israel – toen er al meer dan 400 doden en duizenden gewonden waren – bleef Tzipi Livni volhouden: “Er is geen humanitaire crisis in Gaza.”

Israel  martelt gevangen en houdt duizenden burgers, waaronder  kinderen, gevangen, zonder deze zelfs in staat van  beschuldiging te stellen. Daarnaast is er het  groeiende racisme ten opzichte van Arabische Israeli’s  en zelfs ten opzichte van wat je cynisch “hun eigen  mensen” zou kunnen noemen: de joden met een Arabische  of Ethiopische achtergrond.

En dat zeg ik niet. Dat zeggen Israelische instanties  als Gush Shalom, the Israeli Committee against House  Demoliton en de mensenrechtenorganisatie B’Tselem.

Bij Israel staat de gewelddadige oplossing van elk  conflict voorop. Dit is alleen mogelijk door de  openlijke militaire, fanciële en politieke steun van de  Verenigde Staten en de EU. Het zionistische beleid vanaf de jaren ’30 van de vorige eeuw was gericht op het  verdrijven van de Palestijnen uit het gebied dat Groot  Israel wordt genoemd. Ook in de partijprogramma’s van  bijvoorbeeld de Likud komt dit gedachtengoed tot  uitdrukking.
In tegenstelling tot de retoriek van een kleine  militante verzetsbeweging onder de Palestijnen, zijn  de Israelische motieven zeer reeel en worden  ondersteund door een groot deel van de bevolking.

Als burgemeester Cohen in 2002 op aandringen van Oudkerk “al die kutmarokkanen” bijeen had  gedreven in het Vondelpark, het hek op slot had gedaan  en er Apache-helikopters op af had gestuurd om het  probleem op te lossen, dan zou hij snel uit zijn ambt  zijn gezet. Dat Israel steeds weer wegkomt na decennia  van misdaden tegen een weerloos volk, maakt duidelijk  dat we ons geen enkele illusie hoeven te maken over de  edele motieven van die club.

Misschien kent u die cartoon van de Palestijnse vader  die met zijn zoon tussen de puinhopen van Gaza staat  terwijl er Amerikaans-Israelische F16’s overvliegen,  en zegt: “Lachen jongen, anders denken ze dat wij  antisemieten zijn.”

Telkens als ik de hasbara-brigade zich weer in allerlei  bochten zie wringen om de Israelische misdaden tegen  de menselijkheid goed te praten, moet ik aan die  Palestijnse vader denken.