Wie regeert Israël?

februari 15, 2015

avnery_kantoor

Uri Avnery

Uri Avnery werd geboren in 1923, net als Shimon Peres. Avnery in Duitsland en Peres in Polen. Beiden kwamen rond dezelfde tijd – begin jaren dertig – naar Palestina. Avnery werd een strijder bij de terreurbeweging Irgoen en Peres was meer iemand die op de achtergrond meewerkte. Hij zou zich later bezighouden met het illegale kernwapenprogramma van Israël en na 1967 een belangrijke rol spelen bij de expansie van de joodse staat door middel van nederzettingen in bezet gebied. Tot vorig jaar was Peres president van Israël.

Avnery richtte in 1993 de vredesbeweging Gush Shalom (“Vredesplatform”) op omdat hij snel inzag dat de zogenaamde vredesonderhandelingen een farce waren. Hij wilde dat de Palestijnen een eigen staat zouden krijgen, zonder de onderdrukking vanuit Israël. Hij schuwde het contact met Arafat en Hamas niet, hetgeen hem kwam te staan op beschuldigingen van “extremisme”.

Peres besloot zijn dubieuze loopbaan als ambassadeur van de vrede. Dat wil zeggen dat hij overal praatjes hield vol vredelievende gemeenplaatsen, terwijl het geweld tegen de Palestijnen en de landroof gewoon doorgingen. Avnery daarentegen ondernam wel degelijk actie tegen de corruptie in de politiek en de misdaden van de bezetters.

Beiden willen echter een joodse staat. Peres een grote en Avnery een kleine. Peres wil geen Palestijnse staat en Avnery wel. Maar het feit dat deze laatste blijft vasthouden aan een 2-statenoplossing is voor velen een reden hem in het kamp van de zionisten te stoppen. Hij noemt zichzelf echter een post-zionist, voor hem was het zionisme geëindigd met de oprichting van de joodse staat. Direct na de oorlog van 1967 publiceerde hij Israel Without Zionists: A Plea for Peace in the Middle East. Hij was er erg vroeg bij. Maar zijn idee van twee staten die op zeker moment zouden kunnen versmelten tot een confederatie werd hem niet in dank afgenomen. Hij werd, samen met zijn vrienden, aangeklaagd wegens anti-zionisme. En om die reden bedacht hij de term post-zionisme als belangrijkste troef in zijn verdediging. Hij won en kreeg zelfs een forse schadevergoeding, die vervolgens werd gebruikt om de “staatsondermijnende” activiteiten voort te zetten.

avnery_arafat_beiroet_1982

Avnery en Arafat in Beiroet in 1982.

De term zionisme is ook nu nog springlevend. Zionisme wordt gebruikt om de aandacht af te leiden van wat men zou mogen verwachten van een serieuze staat. Gideon Levy had het er vandaag in zijn column ook weer over. Het Palestijnse Knesset-lid Haneen Zoabi wordt als een verraadster beschouwd, omdat ze Israël niet als joodse staat wil erkennen, maar extreem-rechtse joodse groeperingen die absoluut geen democratie willen, worden wel als zionisten beschouwd en blijven derhalve buiten schot. Levy schrijft:

Ergens tussen pedofilie en moord, erger dan diefstal en mogelijk zelfs erger dan verkrachting, vinden we de nationale misdaad – met nadruk op het bepaalde lidwoord – anti-zionisme.

Avnery’s post-zionisme is een utopische gedachte. Dan was het bij 1948 gebleven; dan was er een Israëlische nationaliteit gekomen; dan waren niet alle joden in de wereld – graag of niet – onderdeel van de joodse natie gebleven; dan zou premier Netanyahu in Parijs, of nu ook weer vanwege een aanslag in Denemarken, niet alle joden kunnen oproepen “naar huis terug te keren”; dan had de krant Haaretz niet bijna elke dag kunnen verwijzen naar een joods succesverhaal ergens in de wereld, alsof dat verhaal onlosmakelijk met Israël verbonden zou zijn; of nog vaker naar de Tweede Wereldoorlog, toen er helemaal geen Israël bestond.

De joodse natie (alle joden) is iets anders dan de geografische locatie van de joodse staat. Dit komt duidelijk naar voren als we zien hoe Israël vanuit het buitenland wordt aangestuurd. The Independent deed begin vorige maand al een boekje open over de Amerikaanse inmenging in de Israëlische politiek.

Meer dan 90% van de recente campagnebijdragen ontvangen door premier Benjamin Netanyahu kwam uit de Verenigde Staten.

Het meeste geld komt van een klein aantal steenrijke families. Maar boven dat alles torent de Amerikaanse multimiljardair Sheldon Adelson uit. Deze man financiert de grootste krant van Israël, een krant die volledig aan Netanyahu zelf is gewijd, nog meer dan aan zijn Likoedpartij. Adelson is een Amerikaan, maar werkt in Israël voor Netanyahu en in de Verenigde Staten voor Israël (en tegen Obama). Avnery beschrijft hem zo:

Behalve casino’s in Las Vegas, Pennsylvanië, Macao en Singapore, bezit hij de Amerikaanse Republikeinse Partij en, sinds kort, zowel het hogerhuis als het lagerhuis van het Amerikaanse Congres.

Hij bezit tevens Benjamin Netanyahu.

Eerder was Yedioth Ahronoth ( “Het laatste nieuws”) de grootste krant, en deze is nu als tegenreactie fel tegen Netanyahu gekeerd. Avnery verwijst zelfs naar een journalist die beweert dat de huidige verkiezingscampagne in feite een strijd is tussen twee dagbladen. Maar dat gelooft Avnery niet, want beide kranten zijn “super-patriottisch, oorlogszuchtig en rechts”.

De krant van Adelson, Israel Hayom, is gratis. Tegenstanders wilden dan ook proberen via een wet gratis kranten te verbieden (vanwege oneerlijke concurrentie). Bij een eerste stemming kreeg dat voorstel veel bijval, wat Netanyahu woedend maakte. Netanyahu ontsloeg twee belangrijke leden van de Knesset, waardoor die ontbonden werd. Volgens Avnery moet dit wel op aandringen van Adelson zelf zijn gebeurd, om de wet tegen te houden die zijn krant zou verbieden.

Adelson heeft in het verleden enorme sommen besteed aan campagnes van (“pro-Israël”) republikeinen in de V.S. En hij is al begonnen met het selecteren van de volgende kandidaat die Obama zou moeten vervangen. Uiteraard telt maar één ding: een onvoorwaardelijke steun aan het beleid van Netanyahu. En aan Israël natuurlijk. Avnery beschrijft de ideale staat weer bloemrijk:

Niet zomaar een Israël, maar een rechts, suprematistisch, arrogant, gewelddadig, expansionistisch, annexionistisch, compromisloos, koloniaal Israël.

En dat is wat het zionisme inhoudt. Iemand als Adelson (of een van de talloze anderen die vanuit of in het buitenland deelnemen aan de Israëlische politiek) wordt niet gezien als een buitenstaander, zelfs niet als een buitenlander. Hij is “een van ons”. De huidige Israëlische ambassadeur in de Verenigde Staten was een Amerikaan, geen Israëliër, maar moest zijn Amerikaanse nationaliteit inleveren toen hij voor de Israëlische regering werkte. Volgens Avnery zit ook hier de hand van Adelson achter.

Deze visie van een gigantisch Israël blijkt ook uit de enorme bedragen die Adelson schenkt aan Birthright Israel (de naam zegt het al), een organisatie die jonge Amerikaanse joden verzorgde reizen naar Israël aanbiedt, waar vervolgens selectief getoerd wordt om het land zo aantrekkelijk mogelijk voor te stellen. Onlangs schonk de man nog 40 miljoen dollar aan deze organisatie. En die kwamen bovenop een eerdere 140 miljoen!

Een laatste voorbeeld. Op 5 februari publiceerde de krant Haaretz een artikel van Uri Misgav, waarin uit de doeken werd gedaan hoe premier Netanyahu in Japan een goed woordje had gedaan voor zijn maatje Adelson. Deze zou ook daar zijn casino-imperium moeten kunnen uitbreiden. Het artikel werd binnen een paar uur weer van de website verwijderd. De televisiezender Kanaal 10, die ook aandacht aan Adelson had besteed, moest excuses aanbieden en daar werd een verantwoordelijke ontslagen. De altijd alerte blogger Richard Silverstein plaatste het stuk met commentaar echter op zijn weblog.

Welke kant het verder opgaat lijkt wel duidelijk: een confrontatie met de bemoeienis van het zionistische netwerk in andere landen. Boycotacties nemen toe, zoals die van meer dan honderd artiesten, musici en schrijvers in Engeland, en vele honderden anderen. Tegelijkertijd probeert het zionisme door middel van directe invloed op parlementen, zoals in Frankrijk, of door wetgeving kritiek op Israël en demonstraties te verbieden. Zelfs de handelsbetrekkingen tussen de V.S. en de E.U. krijgen te maken met de rol die de zionisten op internationaal vlak spelen (bijv. Congresleden werken aan anti-boycotwet).

Het is dus hopelijk voor iedereen duidelijk dat de situatie in Palestina een mondiaal probleem is. Verdere expansie en verdere bewapening zijn alleen mogelijk indien Israël permanent in conflict blijft en daarvoor worden wereldwijd hulpbronnen aangeboord. We zullen niet van de ene dag op de andere de nauwe relatie tussen grootkapitaal en politiek kunnen verbreken, maar er zijn veel signalen dat mensen zich niet langer voor de gek willen laten houden. Griekenland en Zweden laten zien dat men ook op regeringsniveau bereid is de problemen te benoemen. Dat geeft miljoenen mensen hoop. De grootste vijand van het zionisme is tolerantie en openheid, als men met die waarden voor de Palestijnen blijft opkomen moet de onhoudbaarheid van het zionistische project voor iedereen duidelijk worden. En alle idiote maatregelen en wetten die zoveel landen in de maag gesplitst kregen worden daarmee irrelevant.

Engelbert Luitsz

Lees in ieder geval het stuk van de boze post-zionist Uri Avnery: The Casino Republic, The Real Ruler of Israel: Sheldon Adelson

 

 

Advertenties

The Wall Will Fall

France: “Human Rights” and Citizen Rights.
There is no advantage at this time, except for aping the political class and its lackeys, in introducing such totalitarian ideologies. Damned are those who go against the dictates of the ruling classes, the system.  “Justice”- nothing more than a servile assistant – is crumbling under the weight of the cruelty and cynicism required to sustain our corrupt, spineless & cowardly regime, slave to the CRIF and with a destiny utterly shackled to a dominant and conquering Zionist lobby.
There are countless victims of France’s  witch hunt, reminiscent of the Inquisitiion!  Teachers suspended or laid off for not toeing the “kosher” line, the only Institutionally approved rule book.  The slightest deviation from the “rules” or an expression that does not comply is immediately crushed.  A call went out and was relayed by a slavish media to reveal those who “would not be Charlie”.  Soon…

View original post 381 woorden meer

Add your thoughts here… (optional)

Occupied Palestine | فلسطين

“The entire enter­prise of a Jew­ish state in Palestine is built upon an express rejec­tion of inter­na­tional law.”

~ Brayer

by Lynda Brayer | 19 November 2012

Once again the bombs are fall­ing on the Gaza Strip, a stretch of ter­rit­ory excised from Palestine proper as a res­ult of con­tinu­ing illegal and ille­git­im­ate actions by Israel. In fact, Gaza has become a closed ghetto, first cut off from Palestine in viol­a­tion of the par­ti­tion plans and polit­ical pro­grams and then turned into a sealed ghetto, fol­low­ing the demo­cratic elec­tions which brought the Islamic Res­ist­ance Party ­­— Hamas — into power. Cat­egor­ized as a ter­ror­ist organ­iz­a­tion in the United States, with some of its lead­ing sup­port­ers there imprisoned for over twenty years for send­ing human­it­arian aid to Palestini­ans in Gaza, it can come as no sur­prise that the Israeli and West­ern media accuse Hamas for attack­ing Israel with rock­ets, rather than report­ing that Hamas sent off the rock­ets…

View original post 3.361 woorden meer

Add your thoughts here… (optional)

Phil Greaves

On Friday 20th September, the corporate media’s favourite “YouTube Syria analyst” and self-proclaimed “weapons expert” Eliot Higgins – aka “Brown Moses” – released a statement on his blog from the now infamous Associated Press correspondent Dale Gavlak; in response to his queries regarding the equally infamous MintPress article that included her byline. The MintPress article, published on 29th August, through interviews with rebels, family members, and villagers in Eastern Ghouta, alleges that elements within the opposition were responsible for the alleged chemical weapons attack on 21st August, and that those chemical munitions had been supplied through Saudi intelligence chief, Prince Bandar bin Sultan.

Below is the statement as published on Higgins’ blog in full: (emphasis added)

Mint Press News incorrectly used my byline for an article it published on August 29, 2013 alleging chemical weapons usage by Syrian rebels. Despite my repeated requests, made directly and through legal counsel, they…

View original post 2.191 woorden meer

AfbeeldingHet opschrift luidt: Dit is het kerkhof van de martelaren van Sabra en Shatila
(met dank aan Hiba Al-Ali)

Op 16 september 1982 werd er een bloedbad aangericht in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila in Libanon. In deze kampen bij Beiroet zaten vooral Palestijnen. In twee dagen werden een paar duizend ongewapende burgers op beestachtige wijze afgeslacht door christelijke milities met hulp van het Israëlische leger. De toenmalige minister van Defensie van Israël, Ariel Sharon, had de kampen in West-Beiroet eerder laten omsingelen. Toen er niemand meer in of uit kon stuurde Sharon de falangisten naar binnen in de avond van 16 september, waarbij het Israëlische leger ervoor zorgde dat er niemand kon ontsnappen en de moordenaars met lichtkogels bijlichtte.

De journalist Robert Fisk was een van de eerste buitenlandse waarnemers die de kampen bezochten. De slachting had tot 18 september acht uur ‘s morgens geduurd en om tien uur ging Fisk kijken. Hij had al vele jaren ervaring in het Midden-Oosten en had de meest vreselijke dingen meegemaakt, maar wat hij hier zag was erger dan hij ooit gezien had. Honderden ongewapende mensen die neergeschoten waren.

… daar lagen vrouwen in huizen met hun rokken omhooggetrokken en hun benen uiteen, kinderen van wie de keel was doorgesneden, rijen jonge mannen die in de rug waren geschoten nadat ze tegen een muur waren gezet. Er waren baby’s – zwarte baby’s omdat ze 24 uur eerder waren afgeslacht en hun lichaampjes reeds tekenen van ontbinding vertoonden – die op een hoop waren gegooid naast afgedankte Amerikaanse legerrantsoenen, Israëlisch militair materieel en lege whiskyflessen.

Lees verder op

Afbeelding

oslo_graphic

Lees het hele artikel van Ben White hier.

alexandrina_logo_small

Nog veel meer op mijn weblog alexandrina.nl

Willy Van Damme's Weblog

Dat de spanning rond de oorlog van het westen tegen Iran en haar bondgenoten Syrië en de Libanese groep Hezbollah niet gaan liggen is blijkt uit een vandaag bij Reuters te lezen verklaring gedaan door de nieuwe Iraanse president Hassan Rouhani.

De atoombom

Hij deed die verklaring aan de pers tijdens een bijeenkomst met zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin in de Kirgizische hoofdstad Bishkek. Dit ter gelegenheid van een vergadering van het Shanghai Samenwerkingsverbond (SSV). Dit is een alliantie waarvan China en Rusland de voornaamste leden zijn en waarin o.m. Indië, Pakistan en Iran een waarnemersstatus hebben.

Zo stelde hij:

“I declare that only if there is political will, if there is mutual respect and mutual interest, and only if the rights of Iran’s people are ensured, can we guarantee the peaceful character of Iran’s nuclear programme,” he said. (1)

“Hierbij verklaar ik dat alleen wanneer er een politieke wil…

View original post 417 woorden meer

Mijn meest recente artikel over Syrië, de Verenigde Staten, Rusland, Israël, massavernietigingswapens en…

Frans Timmermans

De briljante Franse duizendpoot Jean Cocteau zei eens over vrije geesten dat de maatschappij hen eerst probeert verrot te slaan, als dat mislukt probeert ze hen te vergiftigen en als dat ook niet werkt worden ze overladen met eerbetoon.

Wie Timmermans gisteren bij Nieuwsuur zag en tenenkrommend diens leugens en hypocrisie moest aanhoren kon iets later op Canvas kijken naar de boeiende documentaire Inside Job, waarin we een beeld krijgen van hoe de elite in staat is een wereldwijde crisis te veroorzaken en zelf buiten schot blijft. Het is een blauwdruk voor allerlei processen en systemen die de mens steeds machtelozer lijken te maken. Timmermans leek vroeger aan de kant van de slachtoffers te staan, maar is weggepromoveerd naar een comfortabele leugenstoel bij de machtige elite.

Timmermans ziet Poetin als een hypocriet, omdat deze het Amerikaans Exceptionalisme dat Obama predikt niet onverdeeld omarmt. Timmermans beweert “aanwijzingen” te hebben dat Assad achter de gifgasaanval op 21 augustus zat. Deze heeft Timmermans via de Amerikanen ontvangen (en deze gaan weer terug op de Israëlische geheime dienst). Een cirkelredenering dus. Timmermans kan er echter niets over zeggen, want dan zou hij “mensen in gevaar kunnen brengen”. Timmermans praat alsof het VN-rapport uitsluitsel zou moeten geven, wat niet kan, omdat de VN geen mandaat heeft om te bepalen wieer verantwoordelijk is. Timmermans praat alsof een mogelijke betrokkenheid van Assad een rechtvaardiging zou inhouden voor een aanval die wellicht tot een confrontatie met de Russen zal leiden, nog afgezien van het veel grotere leed dat de Syrische bevolking zal treffen indien de VS/Israël daar hun gang mogen gaan. Timmermans is zich niet bewust van het feit dat er mogelijk ook een morele kant aan de zaak zit.

Timmermans vraagt zich geen moment af of de Verenigde Staten en Israël wel de juiste instanties zijn om morele oordelen te vellen over anderen. Nederland zit ook tot aan z’n nek in lugubere wapentransacties en steun aan allerlei dictaturen in het kielzog van onze Amerikaanse vrienden. Dat er af en toe een zondebok wordt aangewezen zoals Frans van Anraat zegt niets over de manier waarop onze rechtsstaat functioneert, dat zijn slechts afleidingsmaneuvres. Timmermans heeft het niet over alle terroristische, anti-democratische groepen die zogenaamd tegen Assad vechten, maar die in werkelijkheid uit goed  betaalde huurlingen bestaan. Timmermans heeft het niet over het grotere plaatje, waarin Iran uiteindelijk op de knieën gedwongen moet worden en dat daarom hun enige bondgenoot in het Midden-Oosten, Syrië, eerst kapot gemaakt moet worden. De beroemde journalist John Pilger haalt in een recent artikel de voormalige Franse minister van Buitenlandse Zaken Roland Dumas aan, die al in juni dit jaar zei dat de operatie in Syrië een lange geschiedenis heeft. Wat er nu gebeurt is al lang geleden voorbereid, het is een vooropgezet plan.

Timmermans kwaakt sinds zijn benoeming tot minister mee met de kikkers in de vijver die hem voedt.

Lees verder op Alexandrina.

 

alexandrina

Bezoek ook mijn weblog Alexandrina Voor meer actueel nieuws over Palestina.

Add your thoughts here… (optional)

Desertpeace

Thought Crimes

By Neve Gordon*


Would Meryl Streep, Spike Lee, Tim Robbins or Susan Sarandon be willing to swear an oath of loyalty to the United States and its policies in order to receive public funding for feature films that they star in, direct or produce? In Israel, the far-right Knesset member Michael Ben Ari has proposed a bill that would require entire film crews to pledge allegiance to Israel as a Jewish and democratic state, and to declare loyalty to its laws and symbols, as a condition for receiving public funding. It’s just one of more than ten bills to be discussed during the Knesset’s winter session that
several commentators in Ha’aretz have characterised as proto-fascist.

As in most democracies, all new Israeli citizens must declare loyalty to the state and its laws, but the cabinet last month decided to support (22 in favour, 8 against) an amendment to…

View original post 824 woorden meer

Afbeelding

“The Lab,” which won a recent award at DocAviv, Israel’s documentary Oscars, is due to premiere in the U.S. in August. Directed by Yotam Feldman, the film presents the first close-up view of Israel’s arms industry and the dealers who have enriched themselves.

The title relates to the film’s central argument: that Israel has rapidly come to rely on the continuing captivity of Palestinians in what are effectively the world’s largest open-air prisons.

The reason is that there are massive profits to be made from testing Israeli military innovations on the more than four million Palestinians in Gaza and the West Bank.

According to Feldman, that trend began with Operation Defensive Shield, Israel’s re-invasion of the West Bank and Gaza in 2002, which formally reversed the process of Israeli territorial withdrawals initiated by the Oslo accords.

Following that operation, many army officers went into private business, and starting in 2005 Israel’s arms industry started to break new records, at $2 billion a year.

But the biggest surge in sales followed Operation Cast Lead, Israel’s month-long assault on Gaza in winter 2008-09, which killed more than 1,400 Palestinians and 13 Israelis. Record sales in the wake of that attack reached $6 billion.

Een artikel van Jonathan Cook. Lees het hele artikel op PACBI (Palestinian Campaign for the Academic & Cultural Boycott of Israel).

alexandrinaBezoek ook mijn weblog Alexandrina Voor meer actueel nieuws over Palestina.