De staat Palestina
februari 15, 2009
Een vertaling van Max Pams: De staat Israel
Column voor Buitenhof van zondag 11 januari 2009
De staat Palestina
Hoe begrijpelijk ook dat het is gebeurd, achteraf bezien ware het toch beter geweest als er geen sprake was geweest van de staat Palestina na de Tweede Wereldoorlog. Van de hoop op een rechtvaardige verdeling van het land is niet veel meer over. Veiligheid en rust hebben de Palestijnen evenmin gevonden. Als morgen het gewapend verzet wordt opgeheven zullen de Palestijnen worden verdreven – dat is zo klaar als een klontje. Kijk maar naar de West Bank.
Maar nu de Palestijnen nog steeds aanwezig zijn, moeten ze ook blijven bestaan, hoe vervelend dat ook is voor Israel. De Holocaust kan niet de etnische zuivering van een ander volk rechtvaardigen.
Voor een goed besef van het huidige offensief in de Gaza-strook dient men te beseffen welke partij de Palestijnen tegenover zich vinden. Dit is het religieus zionisme. De onlangs gehouden Israëlische verkiezingen laten een grote overwinning voor extreem-rechts zien. Israel is een democratie, maar dat zegt niet alles. Democratisch genomen beslissingen kunnen wel eens verkeerd uitpakken. Ook Hitler is democratisch aan de macht gekomen.
In elk geval heeft Israel zich weing democratisch gedragen in Gaza en de West Bank. Boeren die het veld bewerkten werden als schietschijf gebruikt door Israëlische soldaten, huizen werden met bulldozers met de grond gelijk gemaakt terwijl de rechtmatige bewoners nog binnen zaten, zwangere vrouwen werden aan checkpoints zolang tegengehouden tot ze ter plekke bevielen en de baby’s kwamen te overlijden. Nog dagen na de laatste slachtpartij van Israel – toen er al meer dan 400 doden en duizenden gewonden waren – bleef Tzipi Livni volhouden: “Er is geen humanitaire crisis in Gaza.”
Israel martelt gevangen en houdt duizenden burgers, waaronder kinderen, gevangen, zonder deze zelfs in staat van beschuldiging te stellen. Daarnaast is er het groeiende racisme ten opzichte van Arabische Israeli’s en zelfs ten opzichte van wat je cynisch “hun eigen mensen” zou kunnen noemen: de joden met een Arabische of Ethiopische achtergrond.
En dat zeg ik niet. Dat zeggen Israelische instanties als Gush Shalom, the Israeli Committee against House Demoliton en de mensenrechtenorganisatie B’Tselem.
Bij Israel staat de gewelddadige oplossing van elk conflict voorop. Dit is alleen mogelijk door de openlijke militaire, fanciële en politieke steun van de Verenigde Staten en de EU. Het zionistische beleid vanaf de jaren ’30 van de vorige eeuw was gericht op het verdrijven van de Palestijnen uit het gebied dat Groot Israel wordt genoemd. Ook in de partijprogramma’s van bijvoorbeeld de Likud komt dit gedachtengoed tot uitdrukking.
In tegenstelling tot de retoriek van een kleine militante verzetsbeweging onder de Palestijnen, zijn de Israelische motieven zeer reeel en worden ondersteund door een groot deel van de bevolking.
Als burgemeester Cohen in 2002 op aandringen van Oudkerk “al die kutmarokkanen” bijeen had gedreven in het Vondelpark, het hek op slot had gedaan en er Apache-helikopters op af had gestuurd om het probleem op te lossen, dan zou hij snel uit zijn ambt zijn gezet. Dat Israel steeds weer wegkomt na decennia van misdaden tegen een weerloos volk, maakt duidelijk dat we ons geen enkele illusie hoeven te maken over de edele motieven van die club.
Misschien kent u die cartoon van de Palestijnse vader die met zijn zoon tussen de puinhopen van Gaza staat terwijl er Amerikaans-Israelische F16′s overvliegen, en zegt: “Lachen jongen, anders denken ze dat wij antisemieten zijn.”
Telkens als ik de hasbara-brigade zich weer in allerlei bochten zie wringen om de Israelische misdaden tegen de menselijkheid goed te praten, moet ik aan die Palestijnse vader denken.
